χωρις πολλα λογια…
για εκεινους που ΑΠΛΑ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ
μολις εχω επιστρεψει, ισως απο τα τελευταια δυστηχως φιλοξενα μερη της Ελλαδας, απο τα χανια.και το λεω αυτο γιατι ενω γυρναω ολη την Ελλαδα ποτε δεν ειχα μεχρι τωρα συναντησει σε τοσο μεγαλο βαθμο φιλοξενια.
ακομη και αν καποιος θα τολμουσε να σκεφτει οτι ολα γινονται στο βωμο του κερδους για τουριστικη αναγκη, θα προλαβω και θα πω οτι η φιλοξενια για την οποια αναφερωμαι δεν εχει καμια τετοια σχεση.
εζησα το ενα σχεδον τριτο απο την μεχρι τωρα ζωη μου στην μυκονο.και δοξασι ο θεος απο ταξιδια δεν εχω στερηθει…αλλα αυτο που ενοιωσα και οι ανθρωποι οι οποιοι συναντησα με εκαναν να ζηλεψω ετουτο τον ευλογημενο τοπο.
το να κανω κεφι τους κρητικους ειναι ευκολο, μιας και παρουσιαστηκα στον στρατο με 600 κοπελια, φωρτομενα με το παθος της κρητης.η περηφανια τους ειναι παντα ζωντανη οπουδηποτε βρεθουνε.ακομη και στην αλλη ακρη της ελλαδας.
δεν θα ξεχασω περυσι το καλοκαιρι οταν σε μια βαπτιση μεσα στο bar restaurant DA VINCI εκει που γινοταν η δεξιωση σταματησε η μουσικη και μεσα απο το βαθος της αιθουσας ακουγες την φωνη της κρητης να πλεκει μαντιναδες μεσα απο το παθος καμοια 20αρια βρακοφωρεμενων.
να με συγχωρητε γιατι δεν ξερω πως λεγονται ολα αυτα.εγω απλα μεταφερω αυτο που ενοιωσα.αυτο που η ταπεινη μου ψυχη εκεινη την στιγμη υποκλειθηκε μπροστα στην ιστορια μας.
εντυπωσιαστηκα απο τα χανια.και απο την πρωτη στιγμη εβαλα το χαμογελο του ηλιθιου που πρωτη φορα συναντα τοση ομορφια μαζεμενη σε ενα τοπο.
ναι δεν ειχα την τυχη να ξαναπαω ολα αυτα τα χρονια…και εμεινα εκληκτος.
αν ηθελα περα απο αυτα που ενοιωσα να μοιραστω και μια περιγραφικη ταξιδιωτικη εικονα να αναφερω απλα μερη που με βοηθησαν να περασω και να νοιωσω καλυτερα…
λοιπον φαγητο οπωσδηποτε…οπωσδηποτε…στις γλωσιτσες μετα τα νεωρια…δεν ειναι κρητικο απλα ειναι μοναδικο.τζαζ ακουσματα,υπεροχες γευσεις,καταπληκτικοι συνδιασμοι,απιστευτη εξυπηρετηση,τσικουδια και σαμιωτικο να ρεει μεσα σου και ενα μοναδικο γλυκισμα απλα για να σε κανει να τελειωσεις με ενα τροπο μοναδικο.ενας χωρος τεχνης…ενας χωρος που που η τεχνη της απολαυσης ξεπερναει την τεχνη που θπαρχει στον χωρο.μικρο και απομακρυσμενο απο την μαζα…ετσι οπως πρεπει να ειναι ολα τα ξεχωριστα.
ποτο στο παλας…ειναι must…θυμιζει αθηνα ομως δεν μπορουμε να μην του αναγνωρισουμε την διαφορετικοτητα του.καταπληκτικο σερβις,σουπερ μουσικη.ωραιες παρουσιες.εδω να το ξαναπω…ωραιες παρουσιες.
για μπυρες στον ROUDY και ας με διωρθωσει οποιος το δει…μια υπεροχη αυλη,μοναδικες βελγικες απολαυσεις φαγητα στο ξυλο οπως αρμοζει σε μια μπυραρια.υπεροχα ακουσματα.χανει βεβαια οσο η μουσικη μπερδευεται με τον διπλα χωρο ομως αν εχεις καλη παρεα η ωρα κυλαει γεματο χαρα,γελιο και το μεθυσι απλα γινεται απολαυστικο.
συναγωγη…ενας χωρος μοναδικος.το after της πολης η εστω ενα απο αυτα.και μονο που διασχιζεις την εισοδο μενεις απο την μοναδικοτητα του χωρου.μουσικη απιστευτη.must,must,must…
περπατηστε οσο μπορειτε,απολαυστε ημερησιο σουβλακι στο οασις…ενα σουβλατζιδικο 40 χρονων κρυμενο πισω απο το ξενοδοχειο κυδων στο κεντρο της πολης.αναζητηστε το και θυμηθειτε πως ειμασταν καποτε.γραφικο,μοναδικο.για κρεπες στην ρωξανη…και μιλαμε για after…house rythm…και η τρελα των παιδιων να πλημυριζει τον χωρο.
και οποιος αντεχει για ξημερωμα κανονικο αξιζει να περιμενει τα ταψια με την μπουγατσα που ερχονται στις 6 παρα παλι κανα δυο στενα πισω απο το κυδων.
τα χανια ειναι μια πολη για να την απολαυσετε.ημουν τυχερος γιατι η παρεα που με υποδεχηκε ηταν καταπληκτικη.περασα υπεροχα και με αυτα που κρυβω μεσα μου τον τελευταιο καιρο το ειχα αναγκη πραγματικα.
συγνωμη αν σας κουρασα με τις αναφορες μου στον τοπο ομως ηθελα να σας δωσω το στιγμα…οι ανθρωποι ηταν μοναδικοι.πραγματικα.
για τον γιωργο και την κλελια οτι και να πω θα ειναι λιγο…η υποδοχη τους ηταν μοναδικη.τα παντα απο την πρωτη στιγμη.ευχαριστηθηκα την καθε στιγμη μαζι τους.αφουγκραστηκα την αγωνια τους για τους καλεσμενους.ενοιωσα την χαρα τους.θελω να πιστευω οτι εγινα ενα με ολα γυρω τους.
και επειδη οπως δηλωνω τον τελευταιο καιρο στα σκορπια παραπονα μου “μοιραζω απλοχερα κοματια της ζωης μου.κοματια που δεν γυρνανε πισω” ομως γιωργο και κλελια να ξερετε οτι με αυτο που ενοιωσα αξιζε.
και ελπιζω ο θεος και οι ανθρωποι να ανακατεψουν το πυθαρι της ζωης και απο εδω και περα σε οποιον δωσω αυτο τον πολυτιμο χρονο ζωης να ειναι για ζευγαρια και ανθρωπους σαν και εσας.
ολα εχουν μια τιμη.αλλοι χρησιμοποιουν ορους οπως ακριβο η φτηνο.οταν ομως περα απο την εργασιακη σχεση και την καλυψη ενος γαμου υπαρχει αυτο το μοιρασμα στιγμων.αυτο το μικρο ταξιδι ζωης μεταξυ μας.τοτε ποιος ειναι αυτος που μπορει πραγματικα να το κοστολογισει?
παιδια σας ευχαριστω για ολα…σας ευχομαι να εισαστε παντα καλα.γιωργο με συγκινησες σε ολα τα επιπεδα.προσεχε οι φιλοι σου εκεινοι που γνωρισα να ειναι παντοτινοι.να ξερετε οτι η ζωη σας με τετοιες παρεες απλα γινεται ακομη πιο ομορφη…
λοιπον φωτογραφιες τωρα…
10 comments
πραγματικα…
οτι και να πω αποψε θα ειναι πολυ λιγο μπροστα σε ολα οσα μου ειπατε ολοι εσεις αυτες τις μερες μεσα απο τα τηλεφωνηματα, μεσα απο τα email και μεσα απο τα comments που ανοικτα μοιραζεστε μαζι μου.
δεν ξερω τι να πω πραγματικα…σιγουρα ομως οταν μεσα απο μια τετοια κουβεντα συνηδητοπειω οτι αρκετοι ακομη με νοιωθουν…αρκετοι συμπασχουν…δεν με κανει να νοιωθω ανακουφιση.δεν μπορω να νοιωσω χαρα…και εξαλου δεν ειναι αυτος ο σκοπος.
το οτι νοιωθω οτι δεν ειμαι μονος ισως να λειτουργει σαν ελπιδα.σαν ελπιδα οτι εστω και με αυτο τον τροπο κατα καιρους ο ενας δινει ελπιδα στον αλλον.ελπιδα για να γινουμε καλυτεροι ανθρωποι…
αποψε γυρισα μολις απο ταξιδι.ειμαι αρκετα κουρασμενος…πολυ κουρασμενος.
ομως οι στιγμες που εζησα…οι ανθρωποι που γνωρισα…η φιλοξενια που δεχτηκα και ολα οσα ειχα την ευκαιρια να διαβασω αυτη την στιγμη απο ολους εσας, κατι μεσα μου μου λεει οτι θα προσπαθησω να μοιραστω μαζι σας μερικες εικονες.
ετσι για να μην νοιωθω οτι το βαζω κατω…
εξαλου μεσα απο τις εικονες μιλαμε…μεσα απο αυτες εχουμε την ευκαιρια να δουμε τα πραγματα πιο διαφορετικα…υπομονη μεχρι το πρωι
…και σας ευχαριστω
no comments
το προβλημα δεν ειναι βεβαια οτι εχω χαθει τον τελευταιο καιρο…το κυριως προβλημα ειναι οτι εχω χαθει απο την προσωπικη μου ζωη τα τελευταια 3 χρονια.
…μετραω τα λαθη μου και τα σωστα μου μου και δυστηχως δεν υπαρχει λογικη.
χαιρομαι που δεν εκανα την κινηση να προσπαθησω να ποσταρω το οτιδηποτε τις τελευταιες μερες γιατι η ψυχολογικη φoρτιση που εχω σε συνδιασμο με την σωματικη κουραση ειναι κακος συνδιασμος. και οπως παντα δεν μενω μιλωντας να χαιδευω την επιφανεια των πραγματων. θα ημουν ικανος να εχω ξεστομισει λογια που δεν ξερω τελικα τι αποτελεσμα θα ειχαν.
κοιταω πισω μου και το μονο που βλεπω ειναι ενα κομματι ζωης… χωρις ορους και ορια.
ενα κομματι που χωρις να το καταλαβω το παρεδωσα χωρις να το αξιολογησω. χωρις να δω το πραγματικο κοστος ζωης.χωρις να σκεφτω τις “παραπλευρες απωλειες” οπως χαριτωμενα αναφερονται πολλες φορες.
… διακρινεται μια πικρια?
ναι… ειναι αληθεια… αυτο το χαρουμενο “παιδι”, ο γελαστος φωτογραφος, το καλο παλικαρι ισως να μην ηταν τιποτα παραπανω απο καποιον “που ηξερε να κρατα καλα την μηχανη του?” θα αναρωτιεστε…
δεν φοβηθηκα ποτε να τσαλακωσω την εικονα του “γνωστου” φωτογραφου εμφανιζοντας ολα οσα με στεναχωρουν. οσα με πληγωνουν.
ισως με τις ευαισθησιες που εχω να μην επρεπε να εχω γινει ποτε επαγγελματιας.
αργησα πολυ να συνηδητοποιησω και μαζι με εμενα και ο κοσμος οτι αλλο ο “γιαννης” και αλλο η “επειχηρηση” alefantou photography.
τα λαθη τα οποια βιωνω ειναι δικα μου… με στεναχωρει ομως που περα απο τις δοκιμασιες που βιωνει η οικογενεια μου, εγινα και η αιτια να στεναχωρησω ανθρωπους ζευγαρια τα οποια περιμεναν ακομη περισσοτερα απο εμενα.
ευαισθητος… αραγε υπαρχει θεση για ανθρωπους σαν και εμενα εκει εξω?
βιωσα ολη μου την εφηβεια με το τιμημα του να ειναι κανεις ευαισθητος. περιμενα οτι το ειχα ξεπερασει. οτι απο την στιγμη που εγινα συζηγος, πατερας θα ειχα αλαξει level.
ο ανθρωπος ομως δεν αλλαζει.
ακομη και αν δεν βγαζετε λογικη απο αυτα που γραφω, μην ανυσηχειτε. εδω δεν βγαζω εγω λογικη με ολα οσα συμβαινουν μεσα μου τα τελευταια χρονια.
και ακομη και αν αναρωτιεστε μα πως ειναι δυνατον να διαβαζετε ενα τετοιο κειμενο απο καποιον που πριν λιγο, η πριν απο δυο μερες περασατε απιστευτες στιγμες χαρας, γλεντιου και τρελας… ειναι γιατι περα απο οτι συμβαινει μεσα μου περα απο τα οποια προβληματα ειναι υποχρεωση μου να δινω το 110% για να καλυψω την ημερα χαρας ενος ζευγαριου η μιας οικογενειας.
αν ο κοσμος εκει εξω ειχε την πραγματικη δυναμη να τσαλακωσει την ομορφη βιτρινα που εχει φτιαξει γυρω απο την εικονα του τοτε σιγουρα θα ειμασταν καλυτεροι ως ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
το ξεχασαμε φιλοι μου αυτο. γυαλισαμε τοσο πολυ το τι θελουμε να βλεπουν ολοι εκει εξω και αφησαμε το ποιοι ειμαστε πραγματικα.
αληθεια δεν σας τρομαζει αυτο? το οτι ολα κινουνται γυρω απο μια ψευτικα ωραιοπηειμενη κατασταση?
για εκεινους παλι που βρισκονται στην αναζητηση φωτογραφου και περνωντας απο εδω ερθουν αντιμετωποι με ενα τετοιο κειμενο θα αναρωτιουνται πως ειναι δυνατον μεσα στη επιλογη που ολοι εκει εξω τους χαιδευουν να τολμαει καποιος να κανει τετοιες καταθεσεις ψυχης?
η απαντηση ειναι οτι αυτο ειναι ενα blog. και τα blog εκτος οτι αποδεικνυουν την εξελιξη της δουλειας ενος φωτογραφου, την ιδια στιγμη ειναι ενας ζωντανος οργανισμος, που ζει και αναπνεει απο το ποιοι πραγματικα ειμαστε, απο το ποτε ειμαστε χαρουμενοι και ποτε λυπημενοι.
ζει απο τα λαθη μας. αναπνεει απο τα σωστα μας.
ενα blog υπαρχει για να δειτε τι υπαρχει περα απο την βιτρινα. και την ιδια στιγμη να φιλτραρει τις συνεργασιες μας.
ενα blog δεν γινεται για να προσελκησει κοσμο αλλα να ξεκαθαρισει με ποιους μπορεις να μοιραστεις την εμπειρια της καταγραφης ενος γαμου.
οπως εχω πει και παλιοτερα “φωτογραφοι εκει εξω υπαρχουν αρκετοι καλυτεροι απο εμενα… εγω απλα ηθελα να ειμαι διαφορετικος”
το οτι ζουμε σε μια κοινωνια που η παιδεια των ζευγαριων στο να ξεχωρισουν εναν φωτογραφο απο ενα φωτογραφειο κανει τα πραγματα ακομη δυσκολοτερα ειναι πια εμφανες.
το οτι ανελαβαν 20-25 ονοματα να τραβηξουν το βαρος και την ευθυνη του να αποκαταστησουν την φωτογραφεια γαμου που παγκοσμια λαμβανει το σεβασμο που της αξιζει κανει τα πραγματα ακομη δυσκολοτερα.
τρελενεστε μια φορα εσεις οταν τελευταια στιγμη αναρωτιεστε γιατι δεν σταθηκατε τυχεροι στο να εχετε την ευκαιρια να σας φωτογραφισει καποιος γνωστος φωτογραφος. τρελενομαι πολυ περισσοτερο εγω οταν ξερω οτι οσοι ψαχνετε τελευταια στιγμη για φωτογραφο, για την επιλογη του μενου η τις μπομπουνιερες κτλ. εχετε γυρισει ολη την ελλαδα 8-10 μηνες πριν.
60.000 γαμοι γινονται στην Ελλαδα. και οι φωτογραφοι οι οποιοι αναφερεστε στην καλυτερη των περιπτωσεων να μπορεσουν να καλυψουν τους 700, μιας και οταν φωτογραφιζεις μονος σου χωρις “συνεργεια” δεν ειναι δυνατον να κανεις πανω απο 20-40 μυστηρια ολοκληρο τον χρονο.
δεν θα μπω ομως σε αυτο το παιχνιδι.
εισαστε μονοι σας να το ανακαλυψετε. η θα γινεται κοματι της φωτογραφικης ζωης ενος φωτογραφου. η θα παραμεινετε ενας ακομη γαμος απο του 200-250 που κλεινει ενα φωτογραφειο την σεζον.
…νουμερα… ποτε δεν ειχα καταλαβει την αξια τους. ποτε.
ισως γιατι τα φοβομουν. τωρα πρεπει να ζησω μαζι τους. και αυτο γιατι η ζωη μας ειναι ενα νουμερο που τρεχει. καθε λεπτο που περνα. καθε στιγμη. καθε εικονα.
ολα ειναι ενα νουμερο που αλλαζει με ταχυτητες που δεν μπορουμε να τις συλλαβουμε. με στιγμες που αν δεν τους δωσουμε την απολυτη σημασια δεν προλαβαινουν να καταγραφουν ουτε σαν αναμνηση.
ασχημο αυτο. ασχημο οταν ο χρονος περναει μεσα απο τα παιδια σου. απο τις στιγμες τους. απο το γελιο τους. απο το κλαμα τους. οταν ο χρονος κυλαει μεσα απο ενα χαδι την ωρα που δακρυζεις απο την γυναικα σου γιατι δεν παει αλλο. απο την γυναικα σου,. που υπομενει την ΑΠΟΥΣΙΑ σου. την ΑΠΟΥΣΙΑ απο την ιδια σου την ζωη.
μια απουσια που οσο περναει ο καιρος γινεται και πιο εντονη. πιο δυσβασταχτη.
εγω το επελεξα.
εγω το σταματαω.
εγω θα το πληρωσω.
αρκετα το πληρωσαν καποιοι αλλοι για εμενα. αρκετα.
πριν απο δυο εβδομαδες ολα τελειωσαν μεσα μου. ειδα τον εαυτο μου να φτανει σε ορια που 37 χρονια τωρα δεν ειχα φτασει. ακουω την κορη μου αυτη την στιγμη να κανει την προσευχη στο φαγητο και μεσα μου ελπιζω να βρισκομαι και εγω στο τραπεζι μαζι τους καποια στιγμη.
για το αν καποιοι εκει εξω επαιξαν τον ρολο τους ωστε να φτασω να νοιωσω οτι ολα τελειωσαν, να μην στεναχωρηθουν αλλα να ξερουν οτι τους χρωσταω ευγνωμοσυνη. οσο για τους φιλους μου που με ειδαν στην κατασταση που με ειδαν η με ακουσαν απο το τηλεφωνο να τους ζητησω συγγνωμη και ενα ευχαριστω για την συμπαρασταση που ειχαν το κουραγιο να μου δειξουν.
επελεξα να ειμαι φωτογραφος.
επελεξα ομως τον δυσκολο δρομο. τον δημιουργικο. εκεινον που δυστηχως δεν κανεις χρηματα οπως αρκετοι νομιζουν. και εκεινον που το πραγματικο κοστος ζωης δεν υπολογιζεται με τιποτα.
ακομη και αν μια μερα αποφασισω να σταματησω εντελως θα ξερω οτι κερδισα κατι στην πορεια που εχασα.
ποιος αραγε θα λαβει σοβαρα τα λογια του αλεφαντου? ποιος αραγε νομιζει οτι ειναι ο αλεφαντου? τι θα χασει η φωτογραφικη κοινωνια αν μια μερα αποφασιζε να πει οτι σταματαει?
αυτο θα μπορουσαν πραγματικα να το νοιωσουν μονο οσοι τελικα ειδαν απο μονοι τους περα απο την επιφανεια.
…μια ζωη χωρις ορους και ορια ειπα στην αρχη. ας πιστεψω οτι η ζωη μου αξιζει κατι παραπανω και ας κοιταξω μια μερα πισω και μια τετοια προταση να μην εχει θεση στο προσωπικο μου λεξιλογιο.
χρωσταω ενα μεγαλο ευχαριστω σε ολους τους συναδελφους του wedpro που με ανεχονται απο την πρωτη στιγμη με ολη την παιδικοτητα και τα λαθη που με διακρινουν. να τους πω οτι ακομη και αν μια μερα αυτη η ιδεα σβησει, μεσα μου τα οσα εχουμε προλαβει και ζησει θα υπαρχουν εντονα χαραγμενα. οτι και μονο το οτι υπαρχουν να αποροφουν τον πονο μου σε καποιες δυσκολες στιγμες ειναι κατι που δεν το ειχα ποτε ονειρευτει οτι θα το ζουσα φωτογραφικα. το οτι εχω νοιωσει ξεχωριστη αγαπη για τον καθενα εκει μεσα. ΚΑΙ ΟΤΙ ΚΑΠΟΤΕ ΠΟΥ ΣΥΝΗΔΗΤΟΠΟΙΗΣΑ ΤΟ ΠΟΣΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΝΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ, Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΕΦΕΡΕ ΕΝΑΝ ΕΝΑΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ. και αυτο εχει την μεγαλυτερη αξια.
δυστηχως πρεπει να ερθεις αντιμετωπος με το τελος για να καταλαβεις την αξια της διαδρομης. πρεπει να χασεις. πρεπει να δακρυσεις.
το να δακρυζουν τα παιδια σου στην αγκαλια σου ειναι κατι φυσιολογικο.
το να δακρυζεις εσυ ομως στην αγκαλια των παιδιων σου σημαινει οτι κατι δεν παει καλα…
…ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΔΙΩΡΘΩΘΕΙ
11 comments
the amazing Cos Sakkas and the totally gorgeous Richard Mannah from the INTERNATIONAL ARTISTIC TEAM of TONI & GUY together with Alexandros Gourounas in greece for the GOLD CLASS seminar of label m in Club Hotel Casino Loutraki.
it was my fourth time that i was shooting them and i have to say that i am in love with them.
“i wish one day to have the chance to shoot them backstage at london.”
every time is an amazing experience…
2 comments
no comments