Perseas

Οσο τα παντα διπλα μας δυσκολευουν, οσο οι ανθρωποι “χανονται” στις μεταξυ τους σχεσεις, τοσο εννοιες οπως “οικογενεια”, “παρεα”, “φιλοι” περνουν μεγαλυτερη αξια…αλλιως ειχα σκεφτει οτι θα ξεκινουσα το ποστ αυτο… ομως κοιτωντας πισω, στο πιο προσφατο απο τα ποστ που εχω κανει για τα παιδια (δειτε εδω), ολες μου οι σκεψεις μεταφερθηκαν σε διαφορετικη σειρα… δεν ειχα την τυχη να ειμαι ο φωτογραφος των παιδιων στον γαμο τους, δεν γνωριζομασταν τοτε, ομως απο την στιγμη που η ζωες μας ενωθηκαν, με εβαλαν μεσα σε ολες, μα ολες, τις υπεροχες στιγμες τους… αν καποιος ειχε την ευκαιρια να βλεπει τις δουλειες μου τα τελευταια 10 χρονια, θα μπορουσε ευκολα να πλεξει το παζλ της παρεας αυτης… να δει απο που ξεκινησαν ολα και ποσα πραγματικα ζησαμε τα τελευταια χρονια… “ο φωτογραφος της παρεας”… πολλοι ειναι αυτοι που ζουνε με μεγαλυτερα θελω στην ζωη τους… εγω μεσα μου, καθε φορα που το ακουω αυτο νοιωθω οτι αυτο που ηθελα το εχω καταφερει… μεσα απο τις στιγμες αυτες που καθε κρικος μιας παρεας ζει την χαρα του… ζω ενα ονειρο.

Ειναι αστειο πραγματικα πως γνωριστηκα με τον Κωνσταντινο και την Θωμαις… αφορμη ενα αποκριατικο παρτυ… η μαλλον “ΤΟ ΠΑΡΤΥ”… εκεινη την χρονια μια απο τις πιο αγαπημενες μου νυφες η Αμπελια με εχει συστησει στα παιδια… “θε σε θελαμε για φωτογραφο σε ενα αποκριατικο παρτυ που ετοιμαζουμε” μου ειχε πει η Θωμαις… και ετσι εγινε… θυμαμαι να εχω φτασει αρκετα νωριτερα στην Αθηνα και αντι να πηγαινω στο σπιτι τους, να προσπαθω να περασει η ωρα, ωστε να μην εμφανιστω σχετικα νωρις και κανω τους καλεσμενους τους να νοιωσουν αβολα…

Επιτελους η ωρα ειναι περασμενη και αποφασιζω να κανω την παρουσια μου αισθητη… φτανω σχετικα κοντα στο σπιτι και ενω πιστευω οτι εχω χαθει (τα gps δεν ηταν στην μοδα τοτε) βλεπω μεσα στο σκοταδι μαγισες να περπατουν… τις ακολουθω και η μουσικη φτανει στα αυτια μου… φτανω μπροστα σχεδον απο το σπιτι και η θεα της νυχτεριδας του Bacardi, να καλυπτει ολη την προσοψη του σπιτιου, με αφηνει αφωνο… κοσμος κρεμεται στην κυριολεξια απο το μπαλκονι και η σκαλα για να ανεβω ειναι γεματη απο μασκαρεμενους… ο ρυθμος ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ… ανοιγει η πορτα και βλεπω ενα TAXI leather girl… σκυβω στο αυτι της και της λεω… η Θωμαις ειναι εδω κοντα? Γελαει με αγκαλιαζει και μου λεει ελα μαζι μου… κατεβαινουμε στον κατω οροφο… “πρεπει να βρουμε κατι να σε ντυσουμε” μου λεει… και πριν καν το σκεφτω μια φουστα χαβανεζικη και λουλουδια γυρω απο το λαιμο μου με εχουν στολισει…

Ακομη και αν ηθελα να χρησιμοποιησω λογια για ολα οσα εξελιχθηκαν, κανενας δεν θα με πιστευε… ενοιωθα οτι ζουσα στιγμες απο το FAZ που καποιοι απο εμας μεγαλωσαμε, μασκαραδες περα απο καθε λογικη, πτωματα σε σακουλες, η κοπελα πορτατιφ, τα λαγουδακια του playboy… εζησα μια εκπληκτικη ζωη ως μπαρμαν στην μυκονο, ειχα την τυχη να βρεθω σε παρτυ που το μυαλο καποιον δεν θα μπορουσε να φανταστει… εζησα το pieros και τον ikaro τις καλυτερες εποχες τους… ομως το παρτυ αυτο, το γελιο, η τρελα… η εκπληξη που ενοιωσα οταν πηγα… μου αφησαν την καλυτερη μου αναμνηση…

Εκεινο το βραδυ δεν φανταζομουν, πως οι ανθρωποι αυτοι που γνωρισα θα γινοντουσαν χρονο με τον χρονο μια υπεροχη φωτογραφικη μου παρεα… πως καθε χρονο, μια η δυο φορες θα ειχα την ευκαρια να τους εχω πρωταγωνιστες μεσα απο τον φακο μου…

Δεν θα ξεχασω επεισης οταν ειχα παει να παραδωσω την βαπτιση της μικρης Αριαδνης, πως ο Κωνσταντινος με τραβηξε μεσα στο Κομωτηριο για να με “σουλουπωσει”… γιορτινες μερες και ολα στο κομωτηριο του Βαγγελη Χατζη εδειχναν επισημα… του λεω… δεν γινεται… κοιτα πως ειμαι ντυμενος… με παιρνει απο το χερι και πριν το καταλαβω ειμαι ηδη σε καρεκλα… στο αριστερο μου χερι μια σαμπανια μικρη με καλαμακι… το κομωτηριο ειναι λες και εχει παρτυ… κοσμος, χορος, μουσικη… γελια παντου… ατμοσφαιρα μοναδικη… ο Κωνσταντινος οπως παντα τοσο ενεργητικος… τον λατρευω…

Ητανε χαρα μου να βλεπω τα παιδια απο το κομωτηριο να ερχονται το βραδυ μετα την βαπτιση στο μπαρ που ειχανε κλεισει τα παιδια… καποιους τους γνωριζα σαν προσωπα… με καποιους ειχα ταξιδεψει φετος απο μυκονο χωρις να γνωριζω ποιοι ειναι… και τωρα ειχα την ευκαιρια να τους εχω πρωταγωνιστες μεσα απο τις εικονες μου… υπεροχο

…κοιτωντας τον Περσεα ερχοταν στο μυαλο μου το πρωινο εκεινο που φωτογραφιζα τα παιδια στο σπιτι τους λιγο πριν γεννησουν… απιστευτο συναισθημα… απιστευτο…

Η αγαπη της Θωμαις με τις περιεργες ημερομηνιες, μας εδωσε την ευκαιρια μεσοβδομαδα να βρεθουμε για την βαπτιση του Περσεα… 12/12 του 2012… Θωμαις τι να πω… καλυτερη ημερομηνια δυσκολα θα ξαναβρουμε… μιας και εισαι ηδη ξανα εγκυος… ομως ολα με το καλο…

Το ποστ ειναι απο τα μεγαλα μου ποστ… ακομη και αν για καποιους οι εικονες της παρεας φενονται “απλες”, χωρις φωτογραφικο ισως ενδιαφερον, στον παραγωντα χρονο αυτες ειναι που εχουν την μεγαλυτερη αξια…

Τα χρονια που ειχα την τυχη να δουλευω νυχτα, μεσα στο πληθος, στιγμες οπως αυτες που καταγραφω με τοση αγαπη πια, ηταν οι στιγμες που παντα αγαπουσα… τοτε δεν ημουν φωτογραφος… ημουν ενας νεος, ονειροπολος… ευαισθητος… ερωτευμενος με την ζωη… ονομαζα αυτες τις στιγμες small talk… γιατι η μουσικη σε αναγκαζε να παιρνεις συνεχεια ανασες… ομως καθε αντιδραση, καθε γελιο… καθε ερωτικη πολλες φορες κινηση με εκανε να τρελενομαι… για εμενα ηταν σαν να βλεπω μια ταινια, με τον ηχο κλειστο… η μουσικη στον χωρο υπηρχε… ομως αν ηθελες να νοιωσεις την επαφη των ανθρωπων επρεπε να κανεις mute στο μυαλο και να δεις απλα την εικονα…

Καθε φορα που με βαζετε στην ζωη σας, ειναι κατι παραπανω για μενα απο μια οικονομικη συνεργασια… το να σας πω απλα ευχαριστω δεν φτανει…

Απολαυστε…